IMTA Besin Bütçesi Modellemesi
IMTA besin bütçesi modellemesi, bir sahadaki beslenen türlerin ne kadar azot, fosfor ve partikül organik atık ürettiğini, eşleştirilmiş çıkarıcı türlerin sahanın belirli akıntı, derinlik ve stoklama konfigürasyonu altında gerçekçi olarak ne kadarını yakalayabileceğine karşı nicel olarak belirler. Bu, IMTA'nın genellikle olumlu teorik itibarının tek başına yeterli bir gerekçe olarak kabul edilmesinden ziyade, tasarımın gerçek biyoremediasyon kapasitesinin savunulabilir bir tahminini üretir. Modeller tipik olarak, genel besin dağılımı modellemesinde kullanılan aynı yem dönüşüm oranı ve besin atılımı mantığından türetilen yem girdisine dayalı atık üretim tahminlerini, seçilen çıkarıcı türler için türe özgü filtrasyon veya besin alım hızı verileriyle birleştirir ve bu verileri belirli sahadaki her bir bileşen türünün gerçek stoklanan miktarına göre ölçeklendirir. Birçok gerçek dünya IMTA projesinde yapılan titiz besin bütçesi modellemesinden elde edilen kritik ve sıklıkla düşündürücü bir bulgu, çıkarıcı türlerin, önemli stoklama yoğunluğunda bile, ticari ölçekli beslenen tür operasyonlarından kaynaklanan toplam besin çıktısının genellikle mütevazı bir kısmını, çoğu zaman yarısından çok daha azını yakalamasıdır. Bu da IMTA'nın, bir sahanın aksi takdirde ihtiyaç duyacağı diğer çevresel yönetim önlemlerinin tam bir ikamesi olmaktan ziyade, kısmi bir besin azaltma ve gelir çeşitlendirme stratejisi olarak daha güvenilir bir şekilde işlev gördüğü anlamına gelir. Bütçe modelleri ayrıca çıkarıcı türlerin kendi atık çıktılarını da hesaba katmalıdır, çünkü filtreyle beslenen kabuklular ve diğer çıkarıcı organizmalar, bir sahanın toplam organik yüküne yalnızca azaltmak yerine ekleyen kendi dışkı ve yalancı dışkı atıklarını üretirler. Bu da, yalnızca çıkarıcı türlerin besin alımını sayan, ancak kendi atık katkılarını saymayan saf bir muhasebenin, tasarımın net biyoremediasyon faydasını abarttığı anlamına gelir.
