Hormone-Induced Spawning

Ang hormone-induced spawning ay ang kontroladong pag-inject ng gonadotropin-releasing hormone analogues (tulad ng LHRHa) o purified gonadotropins sa hinog na broodstock upang pasiglahin ang huling maturation ng oocyte at ovulation o spermiation sa isang predictableng iskedyul, na pumapalit sa pag-asa sa natural na mga palatandaan ng kapaligiran. Ito ay karaniwang gawain sa mga species na ang captive maturation ay hindi ganap o hindi maaasahan, kasama na ang maraming isdang-dagat tulad ng gilthead seabream, European seabass, groupers, at bangus, kung saan ang isang priming dose na sinundan ng resolving dose sa loob ng 24-48 oras ay nagreresulta sa spawning sa loob ng 36-72 oras. Ang mga benepisyo nito ay tumpak na pamamahala ng broodstock, magkakasabay na spawning para sa pagpaplano ng hatchery, at pag-access sa binhi mula sa mga species na bihirang mag-spawn sa kulungan. Ang dosis ay kinakalkula batay sa kg ng timbang ng katawan at iniangkop ayon sa species, kasarian, at yugto ng maturasyon na itinatag sa pamamagitan ng oocyte biopsy; ang sobrang dosis ay nagdudulot ng overripe na itlog at mababang kalidad, samantalang ang kulang na dosis ay hindi nagreresulta sa spawn. Mayroong mga natitirang kemikal at mga regulasyong ipinapataw sa broodstock ng isdang pagkain na patungo sa mga pamilihan, at ang ilang mga programa ay lumilipat sa mga pamamaraan tulad ng photothermal manipulation o mga implantable na pellet ng GnRH upang mabawasan ang pangangasiwa. Ang pagganap sa induced spawning ay sinusubaybayan sa pamamagitan ng latency time, fertilisation rate, at hatching rate, kaya't ito ay isang pangunahing tagapagpahiwatig na KPI ng hatchery.