ประสิทธิภาพการดักจับของแข็ง

ประสิทธิภาพการดักจับของแข็งคือเปอร์เซ็นต์ของของแข็งแขวนลอยขาเข้าที่ถูกกำจัดออกโดยอุปกรณ์กรอง คำนวณโดย 100 x (TSS ขาเข้าลบด้วย TSS ขาออก) หารด้วย TSS ขาเข้า ถือเป็นข้อมูลจำเพาะหลักในการเปรียบเทียบตัวกรองเชิงกลในระบบ RAS ค่าดังกล่าวขึ้นอยู่กับขนาดอนุภาคอย่างมาก: ตัวกรองแบบดรัมที่ทำงานได้ดีสามารถดักจับเศษขนาด >40 ไมครอนได้ 40–80% แต่อาจปล่อยให้เศษขนาดเล็กกว่า 20 ไมครอนผ่านไปได้ส่วนใหญ่ ดังนั้น ตัวเลขเดี่ยวๆ โดยไม่มีการแจกแจงขนาดอนุภาคจึงอาจทำให้เข้าใจผิดได้ การออกแบบระบบ RAS ในทางปฏิบัติจะตั้งเป้าหมายการกำจัดเชิงกลโดยรวมอยู่ที่ 60–80% ของการผลิตของแข็งทั้งหมดต่อรอบการไหล เนื่องจากอาหารที่เหลือและมูลปลาที่ตกค้างในน้ำจะสลายตัวเป็นคอลลอยด์ละเอียดที่ทำให้ชีวกรองอุดตัน เพิ่มความต้องการออกซิเจน และก่อให้เกิดสารที่ทำให้รสชาติผิดเพี้ยน ประสิทธิภาพการดักจับจะลดลงเมื่อตะแกรงกรองอุดตันหรืออัตราการไหลเกินกว่าความเร็วที่กำหนด ดังนั้นจึงต้องตรวจสอบในการปฏิบัติงานจริงด้วยการวัดค่า TSS แทนที่จะอع้างอิงจากโบรชัวร์ ประสิทธิภาพการดักจับที่สูงในส่วนต้นน้ำจะช่วยลดภาระของหอปลดก๊าซ การบำรุงรักษาชีวกรอง และปริมาณกากตะกอนที่จะเข้าสู่กระบวนการรีดน้ำโดยตรง ซึ่งช่วยลดต้นทุนการบำบัดทั้งหมดต่อกิโลกรัมของปลาที่ผลิตได้