Bakteriyolohiya: Kultura at Paghiwalay (Diagnostic Lab)

Ang kulturang-based na bacterial diagnosis ay nagpapalago ng isang klinikal na sample, dugo, swab ng sugat, o tissue mula sa loob ng katawan, sa mga selective at differential growth media na ginawa upang hikayatin ang paglago ng inaakalang pathogen habang pinipigilan ang kumpetisyon mula sa iba pang bacteria, pagkatapos ay hiwalayin ang mga indibidwal na kolonya para sa identipikasyon at, kritikal, para sa pagsusuri ng pagiging sensitibo sa antibiotiko na hindi kayang ibigay ng mga molecular na pamamaraan tulad ng qPCR dahil kinukumpirma ng PCR ang genetic na identidad ng pathogen ngunit hindi sinasabi kung aling paggamot ang aktwal na tutugon sa live na organismo. Ang proseso ay tumatagal ng mas mahaba kumpara sa PCR-based na diagnosis, karaniwang 24-72 na oras o higit pa depende sa bilis ng paglago ng organismo, na siyang pangunahing praktikal na disbentaha na isinasaalang-alang laban sa natatanging kakayahan nitong makagawa ng live na isolate para sa karagdagang karakterisasyon at pagsusuri sa patnubay ng paggamot. Ang pagkakakilanlan ng isang hiwalay na kolonya ay tradisyonal na umaasa sa biochemical test panels (isang serye ng mga metabolic reaction na nagtatangi sa mga henero at species ng bakterya) ngunit sa paglipas ng panahon ay higit na gumagamit ng mabilis na pamamaraan tulad ng MALDI-TOF mass spectrometry o bahagyang pag-sequence ng genetiko ng isolate para sa mas mabilis at mas tiyak na kumpirmasyon ng species. Para sa pamamahala ng kalusugan sa aquaculture partikular, ang kumpirmadong kultura na may resulta ng antibiotic susceptibility ay ang gold-standard na batayan sa pagpili ng angkop na paggamot sa halip na basta maglagay ng broad-spectrum antibiotic sa klinikal na hinuha lamang, isang pagkakaiba na direktang mahalaga para sa pangangalaga sa pagpaparesistensya ng antimicrobial.