Mga Modelo ng Kapasidad sa Pagdadala para sa Paglilisensya

Ang mga regulator ng lisensya ay hindi nagbibigay ng biomass cap sa kahilingan; ibinibigay nila ito hanggang sa anumang hangganang nilikha ng modelong kapasidad ng carrying (tingnan ang Coastal Carrying Capacity Modeling para sa mga pamamaraang hydrodynamic at nutrient-dispersion sa likod ng numero), kaya ang hakbang sa pagmomodelo, hindi ang investment case ng aplikante, ang talagang nagtatakda ng pinakamalaking sukat ng isang sakahan. Karamihan sa mga balangkas ng regulasyon ay pormal na inilalahad ang output sa apat na maaring makilalang antas ng kapasidad: pisikal na kapasidad (magagamit na espasyo para sa mga kulungan at moorings), kapasidad sa produksyon (mga limitasyon sa oxygen at agos sa pagganap ng nilinang na stock), kapasidad ekolohikal (katanggap-tanggap na epekto sa benthos, ligaw na mga species, at balanse ng nutrisyon), at kapasidad sosyal (pagtanggap ng mga nakikipagkumpitensyang gumagamit ng tubig), kung saan ang lisensya ay karaniwang nakatali sa pinaka-restriktibong antas sa isang tiyak na lokasyon. Ang MOM monitoring framework ng Norway ay isinasakatuparan ito sa pamamagitan ng isang graded na benthic classification, mula zones A hanggang D sa ilalim at paligid ng bawat bukid, kung saan ang isang site na bumababa sa classification D ay legal na nag-uutos ng pag-aani at isang panahon ng fallowing sa halip na isang kusang-loob na pamamahala. Dahil ang lisensiyadong ceiling ay isang legal na instrumento, hindi lamang isang teknikal na pagtataya, ang mga aplikante ay higit na nakikinabang sa pagbibigay ng tumpak na lokal na baseline na datos at konserbatibong palagay sa pag-load sa yugto ng aplikasyon, at mula sa mga licensing regimes na nag-aalok ng kapasidad sa lahat ng operator sa isang ibinahaging katawan ng tubig sa halip na aprubahan ang modelo ng bawat bukid nang hiwalay sa mga karatig nito.