พฤติกรรมการกินพวกเดียวกัน (ในการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ)

พฤติกรรมการกินพวกเดียวกัน (Cannibalism) คือการที่สัตว์น้ำขนาดใหญ่กินสัตว์น้ำชนิดเดียวกันที่มีขนาดเล็กกว่าในประชากรที่เลี้ยงไว้ ถือเป็นสาเหตุการตายที่ถูกประเมินต่ำเกินไปในการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ เนื่องจากเหยื่อจะหายไปโดยไม่ทิ้งซากหรือร่องรอยการวินิจฉัย ทำให้จำนวนประชากรลดลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ ซึ่งเกษตรกรมักเข้าใจผิดว่าเป็นเพราะโรคหรือปลาหลุดรอด พฤติกรรมนี้รุนแรงมากในสัตว์น้ำที่มีลำดับชั้นทางขนาดชัดเจนและมีปากกว้างเมื่อเทียบกับขนาดตัว เช่น ปลาดุกแอฟริกัน (Clarias gariepinus) ปลาดุกเอเชีย ปลาเก๋า ปลาช่อน ปลากะพงขาว ปลาไพค์เพิร์ช และสัตว์จำพวกกุ้ง เช่น กุ้งก้ามกรามและเครย์ฟิช โดยเฉพาะในระยะตัวอ่อนและลูกปลา ปัจจัยกระตุ้นมาจากทั้งด้านโภชนาการและพฤติกรรม ได้แก่ ความแตกต่างของขนาดตัวในฝูง การให้อาหารไม่เพียงพอหรือให้อาหารไม่บ่อยครั้งทำให้สัตว์หิวและหันมากินพวกเดียวกัน ความหนาแน่นสูงที่ทำให้สัตว์พบเจอกันบ่อย และสภาพแสงที่เอื้อต่อการซุ่มโจมตี วิธีการควบคุมหลักคือการคัดขนาด (grading) อย่างสม่ำเสมอเพื่อให้ประชากรมีขนาดใกล้เคียงกันและลดโอกาสในการเกิดพฤติกรรมนี้ ร่วมกับการให้อาหารจนอิ่มหลายครั้งต่อวันด้วยอาหารเม็ดที่มีขนาดเหมาะสม การจัดสภาพแวดล้อมให้มีที่หลบซ่อน และการรักษาความหนาแน่นให้เหมาะสม ในการอนุบาลลูกปลาดุก การย้ายลูกปลาที่เริ่มว่ายน้ำได้ไปยังบ่ออนุบาลตามกำหนดเวลาและการให้อาหารบ่อยครั้งถือเป็นปัจจัยตัดสินความสำเร็จ เนื่องจากชีวมวลที่ถูกกินไปถือเป็นการสูญเสียที่แพงที่สุดในระบบ (เพราะเป็นอาหารที่เปลี่ยนเป็นเนื้อปลาแล้ว) จึงส่งผลโดยตรงต่อค่า FCR (อัตราการแลกเนื้อ) ทำให้โรงเพาะฟักมักต้องคำนวณอัตราการรอดตายโดยเผื่อการสูญเสียจากกรณีนี้ไว้ด้วย