Açık Deniz Su Ürünleri Yetiştiriciliği

Açık deniz su ürünleri yetiştiriciliği, kıyıdan genellikle 3 deniz milinden daha uzakta ve 20 metreden fazla derinliklerde, açık okyanus sularında yapılan balık yetiştiriciliğidir. Bu sistemler, kıyıya yakın ekipmanların tolere edebileceğinden çok daha büyük dalga yükseklikleri ve akıntı hızları için sertifikalandırılmış dalgıç veya güçlendirilmiş kafes sistemleri kullanır; maruziyet sınıfı ve yapısal sertifikasyon (örn. DNV standartları) mühendislik sınırlarını belirler. Motivasyon üç yönlüdür: atıkları seyrelten ve hastalık ile hipoksi riskini azaltan sürekli yıkanan, yüksek oksijenli suya erişim; kıyı kullanım çatışmalarının ve görsel etkinin hafifletilmesi; ve korunaklı, kıyı içi alanlar tam kapasiteye ulaştıkça genişleme alanı. Dezavantajları ise önemlidir: kıyıya yakın yetiştiricilikten birkaç kat daha yüksek sermaye maliyetleri, günlük gemi ziyaretleri yerine yem mavnaları, ROV tabanlı ağ ve bağlama denetimi ve yemleme, biyokütle tahmini ve ölüm tespiti için uzaktan sensörlere ve otomasyona yoğun bağımlılık. Birçok yargı alanı (Norveç'in geliştirme lisansı programı en bilinenidir) açık deniz teknolojisini test etmek için özel olarak lisanslama yolları oluşturmuştur ve buradaki operasyonlar genellikle su kalitesinin önemi mühendislik maliyetini haklı çıkardığı Atlantik somonu ve sarıkuyruk gibi dayanıklı türleri hedefler.