Medya Yataklı vs. NFT vs. DWC Akuaponik Sistem Tasarımı

Medya yataklı akuaponik sistemler, bitkileri inert çakıl veya genleştirilmiş kil substratla dolu bir kapta, periyodik olarak balık tankı suyuyla doldurarak yetiştirir; substratın kendisi bitki köklerinin yanı sıra önemli biyofiltre ve katı madde filtrasyon kapasitesine sahiptir. Bu, büyütme, filtrasyon ve mineralizasyon işlevlerini tek bir yapıda birleştirdiği ve ayrı ayrı tasarlanmış bileşenler gerektirmediği için küçük ölçekli ve başlangıç seviyesi sistemler için en bağışlayıcı ve yaygın olarak önerilen tasarımdır. Besin filmi tekniği (NFT) ise, besin yüklü suyun ince, sürekli akan bir filmini eğimli bir kanal boyunca akıtır; burada bitki kökleri sadece alt kısımları akan filmle temas edecek şekilde asılıdır. Bu tasarım, kanala girmeden önce katı maddelerden ön filtrelenmiş su gerektirir, çünkü biriken katı maddeler ince akış yolunu tıkayabilir ve kökleri oksijensiz bırakabilir; bu da NFT'yi büyük, ağır kök kütleli ürünlerden ziyade ince kök sistemlerine sahip yapraklı yeşillikler için daha uygun hale getirir. Derin su kültürü (DWC), bitki köklerini doğrudan statik veya hafifçe sirküle edilen bir besin çözeltisi rezervuarında askıya alır. Genellikle üç tasarım arasında en kapsamlı yukarı akış katı madde giderimini gerektirir, çünkü durgun sudaki askıda organik madde anaerobik koşulları ve kök patojenlerini teşvik eder; ancak bu filtrasyon gereksinimi doğru bir şekilde mühendislik edildiğinde marul gibi uyumlu ürünler için güçlü büyüme oranları sunar. Üç tasarım tek bir operasyon içinde birbirini dışlamaz ve birçok ticari akuaponik tesis, katı madde tutma ve daha ağır kök ürünlerini medya yatakları ile ele alırken, NFT veya DWC kanalları yüksek hacimli yapraklı yeşillik üretimini yöneterek her ürün tipini kendi özel kök yapısına ve besin talebine en uygun yetiştirme yöntemine göre eşleştirir.