Withering Syndrome (Abalone)

Ang Withering syndrome, sanhi ng rickettsia-like na bakterya na Candidatus Xenohaliotis californiensis, ay nakakahawa at unti-unting sumisira sa epithelium ng digestive gland ng talaba, na nagpapahina sa kakayahan ng hayop na tunawin ang pagkain kahit na patuloy pa rin itong kumakain, kaya ang apektadong talaba ay unti-unting nawawalan ng timbang at lakas ng paa ng kalamnan, literal na nanghihina, sa loob ng ilang linggo hanggang buwan sa halip na mamatay sa biglaang malubhang insidente. Ang tindi ng sakit ay malakas na nakadepende sa temperatura, kung saan ang klinikal na sakit at pagkamatay ay nakatuon sa mas maiinit na tubig, humigit-kumulang sa ibabaw ng 15-18° C depende sa tiyak na thermal tolerance ng specie ng talaba, na nangangahulugang ang mga sakahan sa mas maiinit na rehiyon ng tubig o panahon ay may mas mataas na risk sa withering syndrome kumpara sa katumbas na operasyon sa laging malamig na tubig, isang pattern na nag-ambag sa mga makasaysayang pagbagsak ng populasyon ng pulang talaba sa ligaw na lugar na kasabay ng mga panahon ng maiinit na tubig sa kahabaan ng Kanlurang Baybayin ng US. Ang pamamahala sa mga pinalaking sistema ng sakahan ay lubos na nakasalalay sa pagpapanatili ng temperatura ng tubig na mas mababa sa klinikal na threshold ng sakit kung maaari, pinipiling pagpapalahi para sa toleransiya sa ilang mga programang pagpapalahi, at biosecurity na pumipigil sa pagpasok ng mga nahawang hayop sa malinis na pasilidad, dahil walang aprubadong paggamot na nakakapagpagaling sa naitatag na impeksyon kapag ang pinsala sa glandula ng pagtunaw ay umunlad nang malaki. Ang mga sakahan sa lupa na may kontrolado, artipisyal na pinalamig na suplay ng tubig ay may makabuluhang kalamangan sa biosecurity at pamamahala ng sakit kumpara sa mga sakahang umaasa sa temperatura ng seawater sa paligid, partikular dahil sa matinding pag-asa sa temperatura, isang konsiderasyon na direktang isinasaalang-alang sa mga desisyon sa lokasyon at disenyo ng sistema ng sakahan ng abalone.