สัดส่วนโปรตีนต่อพลังงาน

สัดส่วนโปรตีนต่อพลังงาน (P:E) แสดงถึงปริมาณโปรตีนที่ได้รับต่อหน่วยพลังงานในอาหาร โดยทั่วไปมักแสดงในรูปของ กรัมโปรตีนต่อเมกะจูล (MJ) ของพลังงานที่ย่อยได้ ซึ่งเป็นตัวกำหนดว่าพลังงานที่ปลากินเข้าไปจะถูกนำไปใช้เพื่อการเจริญเติบโตหรือสูญเปล่า สัดส่วน P:E ที่เหมาะสมสำหรับการเจริญเติบโตมักจะอยู่ที่ 19-25 กรัมโปรตีนต่อ MJ ของพลังงานย่อยได้ สำหรับปลาทานเนื้อ เช่น ปลากะพงและปลาแซลมอน (โปรตีนประมาณ 40-45% ที่พลังงาน 17-19 MJ/kg) และ 16-20 กรัม/MJ สำหรับปลาที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ หากพลังงานสูงเกินไปเมื่อเทียบกับโปรตีน ปลาจะกินอาหารเพื่อตอบสนองความต้องการพลังงานแต่จะได้รับโปรตีนไม่เพียงส่งผลให้การเจริญเติบโตช้าลง หากโปรตีนสูงเกินไปเมื่อเทียบกับพลังงาน กรดอะมิโนจะถูกดึงหมู่อะมิโนออกและเผาผลาญเป็นพลังงานที่มีราคาแพง ทำให้การขับถ่ายแอมโมเนียเพิ่มขึ้น สัดส่วนนี้จะเปลี่ยนไปตามขนาดของปลาและอุณหภูมิ: ปลาขนาดใหญ่และน้ำเย็นจะต้องการความหนาแน่นของพลังงานสูงกว่า ในขณะที่ปลาขนาดเล็กที่โตเร็วจะต้องการสัดส่วนโปรตีนที่สูงกว่า ในทางปฏิบัติการผลิตอาหารสัตว์ สัดส่วน P:E คือข้อจำกัดหลักที่เชื่อมโยงระดับโปรตีนหยาบและไขมันเข้าด้วยกัน และเป็นเหตุผลว่าทำไมการเพิ่มไขมันเพื่อลดต้นทุนจึงส่งผลเสียในท้ายที่สุดผ่านการกินอาหารที่ลดลงและประสิทธิภาพการใช้อหารที่แย่ลง แนวคิดที่เกี่ยวข้องแต่มีความต่างคือ สัดส่วนกรดอะมิโนต่อพลังงานที่สมดุล ซึ่งใช้ในซอฟต์แวร์สูตรอาหารที่คำนึงถึงกรดอะมิโน โดยกรดอะมิโนจำเป็นแต่ละตัวจะถูกตรวจสอบเทียบกับพลังงาน ฟาร์มมักจะประสบกับปัญหา P:E ที่ไม่ถูกต้องทางอ้อมผ่านการเจริญเติบโตที่ไม่สม่ำเสมอระหว่างรุ่น ตับมีไขมันแทรก และ FCR ที่ไม่สอดคล้องกับเปอร์เซ็นต์โปรตีนที่ระบุไว้บนฉลากอาหาร