ระเบียบวิธีวิจัยแบบมีส่วนร่วมในการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ

การวิจัยแบบมีส่วนร่วมเป็นการดึงเอาตัวเกษตรกรเข้ามามีส่วนร่วมอย่าง active ในการกำหนดคำถามวิจัย การออกแบบการทดลองในฟาร์ม และการตีความผลลัพธ์ มากกว่าการปล่อยให้นักวิจัยเป็นผู้กำหนดฝ่ายเดียวว่าคำถามใดควรค่าแก่การศึกษาและเกษตรกรเป็นเพียงผู้รับผลการศึกษาขั้นสุดท้ายแบบ passive ในภายหลัง ซึ่งเป็นแนวทางที่มีพื้นฐานมาจากการตระหนักว่าเกษตรกรมักจะมีความรู้เชิงปฏิบัติที่มีรายละเอียดและเฉพาะเจาะจงตามท้องถิ่น เกี่ยวกับสภาพตามฤดูกาล ทรัพยากรที่มีอยู่ในท้องถิ่น ข้อจำกัดเฉพาะทางวัฒนธรรม ซึ่งวาระการวิจัยที่ขับเคลื่อนโดยนักวิจัยล้วนๆ โดยปราศจากข้อมูลจากเกษตรกรอาจมองข้ามไปอย่างสิ้นเชิง และอาจสร้างผลการวิจัยที่มีความถูกต้องทางเทคนิคแต่ไม่มีความเกี่ยวข้องในทางปฏิบัติหรือไม่สอดคล้องความเป็นจริง การทดลองในฟาร์มที่ดำเนินการร่วมกับเกษตรกร โดยทดสอบวิธีปฏิบัติหรือปัจจัยการผลิตใหม่ๆ โดยตรงภายในระบบการผลิตจริงของเกษตรกรเอง แทนที่จะอยู่ในสภาพแวดล้อมของสถานีวิจัยที่มีการควบคุมเท่านั้น จะสร้างผลลัพธ์ที่มีความเกี่ยวข้องโดยตรงและความน่าเชื่อถือต่อชุมชนเกษตรกรรมในวงกว้างมากกว่าผลลัพธ์จากสถานีวิจัยเพียงอย่างเดียว เนื่องจากผลการทดลองในฟาร์มแสดงให้เห็นภายใต้สภาพท้องถิ่นที่มีความแปรปรวนจริง ซึ่งสภาพแวดล้อมที่ได้รับการควบคุมมากกว่าและมักเอื้ออำนวยผิดปกติของสถานีวิจัยไม่สามารถจำลองได้อย่างเต็มที่ ระเบียบวิธีแบบมีส่วนร่วมกำหนดให้นักวิจัยต้องแบ่งปันอิทธิพลในการตัดสินใจเกี่ยวกับกระบวนการวิจัยร่วมกับเกษตรกรผู้เข้าร่วมอย่างแท้จริง แทนที่จะเป็นการปรึกษาหารือแบบผิวเผินซึ่งปล่อยให้อصميمการออกแบบและการตีความการวิจัยอยู่100% ในมือของนักวิจัยโดยไม่คำนึงถึงความคิดเห็นของเกษตรกรที่รวบรวมมา ซึ่งเป็นความแตกต่างที่วรรณกรรมเกี่ยวกับการพัฒนาแบบมีส่วนร่วมเน้นย้ำว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการที่โครงการใดโครงการหนึ่งจะบรรลุประโยชน์ที่แท้จริงของการวิจัยแบบมีส่วนร่วม หรือเป็นเพียงแค่ป้ายกำกับระดับผิวเผินโดยปราศจากการปฏิบัติงานร่วมกันอย่างแท้จริงตามที่แนวทางนี้ควรจะเป็น โครงการวิจัยการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำแบบมีส่วนร่วมที่มีการบันทึกไว้ในหลายกรณีได้เผยให้เห็นนวัตกรรมและการปรับตัวในท้องถิ่นที่มีประโยชน์อย่างแท้จริง ซึ่งการวิจัยระดับสถาบันล้วนๆ ไม่เคยระบุหรือตรวจสอบความถูกต้องมาก่อน สนับสนุนข้อเสนอในวงกว้างที่ว่าแนวทางแบบมีส่วนร่วมสามารถสร้างมูลค่าการวิจัยนอกเหนือจากการปรับปรุงการยอมรับและการนำผลการวิจัยที่สร้างจากภายนอกไปใช้ของเกษตรกรเท่านั้น แต่ยังช่วยอุทิศองค์ความรู้ทางเทคนิคใหม่ๆ กลับคืนสู่ฐานการวิจัยในวงกว้างอีกด้วย