Programang Piniling Pag-aanak

Ang isang selective breeding program ay ang sistematiko, maraming-henerasyong pagpapabuti ng genetika ng isang populasyon sa sakahan sa pamamagitan ng pagtukoy ng mga nangungunang indibidwal para sa tiyak na mga katangian — bilis ng paglaki, feed conversion ratio, resistensya sa sakit, dami ng fillet, edad sa pagkamature — at pagpili sa kanila para sa pagpaparami, na unti-unting inilalaan ang populasyon sa bawat henerasyon. Ang tubo kada henerasyon ay nakasalalay sa heritability ng katangian (karaniwan ay katamtamang heritable ang paglaki, madalas na mas mababa ang resistensya sa sakit ngunit totoong umiiral), intensity ng seleksyon, at kung gaano katiyak na natataya ang breeding values; ang mga programa na sumusubaybay sa buong pedigree gamit ang indibidwal na tag o, sa kasalukuyan, genomic markers (SNP panels na nagpapahintulot sa genomic selection) ay nag-uulat ng tuloy-tuloy na pag-unlad ng humigit-kumulang 10–15% kada henerasyon para sa paglaki sa salmonids, na may naipon na pagpapabuti sa FCR na kaparehong sukat sa loob ng dekada — kabilang sa pinakamalalakas na driver ng kahusayan sa industriya. Ang mga disiplina sa pamamahala ng genetika ang nagtatagumpay o pumapahamak sa programa: kailangang kontrolin ang inbreeding (karaniwang pinananatiling nasa ilalim ng mga 1% bawat henerasyon sa pamamagitan ng optimal-contribution mating), mapanatili ang epektibong laki ng populasyon, at subaybayan ang mga kaugnay na katangian, dahil ang labis na pagpili para sa mabilis na paglaki ay maaaring makasira sa resistensya sa sakit o kalidad ng laman kung hindi rin ito bahagi ng layunin sa pagpaparami. Dahil ang mga resulta ay lumalala sa paglipas ng mga henerasyon at mahaba ang panahon bago makabawi, ang mga programa sa pagpaparami ay pinapatakbo ng mga espesyalista sa genetika o malalaking ganap na integrated na mga tagagawa, kung saan karamihan sa komersyal na salmon, trout, tilapia, at binhi ng hipon ngayon ay nagmula sa pormal na mga programa sa halip na sa mga ligaw na broodstock.