E Vitamini ve Oksidatif Stres Koruması
E vitamini, hücre zarlarını oksidatif hasardan koruyan birincil yağda çözünen antioksidan olarak işlev görür. Bu, su ürünleri yemlerinde özellikle önemli bir besinsel roldür, çünkü birçok yetiştiricilik balığı yemi tipik olarak yüksek diyet yağ içeriği, özellikle de çoklu doymamış yağ asitleri içerir. Esansiyel besin sağlayan bu yağ asitleri, hem depolama sırasında bitmiş yem içinde (bu sözlüğün lipid oksidasyonu içeriğinde başka bir yerde tartışılmıştır) hem de yağ tüketildikten ve vücuda dahil edildikten sonra hayvanın kendi dokularında kimyasal olarak oksidatif bozulmaya yatkındır. Bu durum, yeterli E vitamini tedarikini hem depolama sırasında yem kalitesini hem de tüketim sonrası hayvanın hücresel sağlığını korumakla doğrudan ilgili hale getirir. E vitamini gereksinimi, diyet yağ ve özellikle çoklu doymamış yağ asidi içeriğiyle doğrudan orantılıdır; yani, önemli miktarda balık yağı veya diğer çoklu doymamış yağ asidi açısından zengin lipid kaynaklarıyla formüle edilmiş daha yüksek yağlı bir diyet, daha düşük yağlı, daha doymuş yağlı bir diyetin ihtiyaç duyacağından orantılı olarak daha yüksek E vitamini katılımı gerektirir. Formülatörler, belirli bir formülasyonun gerçek yağ içeriği ve yağ asidi profiline bakılmaksızın tek bir sabit E vitamini katılım oranı uygulamak yerine bu ilişkiyi açıkça hesaba katmalıdır. Eksiklik belirtileri arasında kas distrofisi benzeri doku hasarı, bozulmuş bağışıklık fonksiyonu ve bazı türlerde etkilenen anaçlarda üreme performansında bozulma yer alır; spesifik klinik tablo türlere ve altta yatan eksikliğin şiddetine ve süresine göre değişir. Bu sözlüğün mineral içeriğinde başka bir yerde tartışılan başka bir antioksidan sistem besini olan selenyum ile etkileşimi iyi belgelenmiştir, çünkü bu iki besin tamamlayıcı antioksidan savunma mekanizmaları aracılığıyla işlev görür. Bu, bir besin açısından marjinal bir diyetin, diğer besin de marjinal ise bazen daha şiddetli eksiklik belirtileri gösterebileceği anlamına gelir ve bu da tam besinsel formülasyon değerlendirmesinin, işlevsel olarak etkileşimde bulunduğu besinlerden izole edilmiş herhangi bir tek besinin yeterliliğini değerlendirmek yerine, tam etkileşimli besin profilini neden dikkate aldığını pekiştirir.
