Kalıp Tasarımı ve Pelet Genleşme Oranı

Ekstrüder kalıbı, pişirilmiş yem hamurunun ekstrüzyon namlusunun sonunda içinden geçirildiği şekilli açıklık, pelet çapını ve malzemenin çıkarken yaşadığı basınç düşüşü yoluyla, sıkışmış buharın basınç serbest kaldığı anda buhara dönüşerek peletin ne kadar genişleyeceğini belirler; bu fiziksel genişleme, nihai pelet yoğunluğunu ve gözenekliliğini doğrudan belirler ve dolayısıyla bir yemin yüzmesini, yavaşça batmasını veya hızlıca batmasını sağlar. Kalıp deliği çapı, belirli bir tür ve yaşam evresinin gerektirdiği pelet boyutu için nominal pelet boyutunu belirler, ancak kalıp geometrisi ile nihai pelet boyutu arasındaki ilişki tamamen mekanik değildir, çünkü kalıp sonrası genleşme derecesi, gerçek bitmiş pelet çapının kalıp deliğinden sürekli olarak daha büyük olduğu anlamına gelir; bu da yem fabrikalarının, yalnızca kalıp boyutunun nihai ürün boyutunu belirlediğini varsaymak yerine, formülasyona özgü genleşme davranışını hesaba katmasını gerektirir. Yem hamuruyla sürekli aşındırıcı, yüksek basınçlı temastan kaynaklanan kalıp aşınması, delik çapını kademeli olarak büyütür ve çıkış yüzeyini pürüzlendirir, başka hiçbir işlem ayarı değişmese bile pelet boyutunu ve yüzey dokusunu yavaş yavaş değiştirir; bu nedenle kalıp durumu, kalıbın tüm kullanım ömrü boyunca sabit kabul edilmek yerine, belirli bir aşınma parçası bakım öğesi olarak takip edilir. Formülasyon bileşimi, kalıp performansı ile doğrudan etkileşime girer: daha yüksek yağlı formülasyonlar, elde edilebilir genleşmeyi azaltır (yağ, buharlaşma-genleşme mekanizmasını baskılar); bu, yüksek yağlı deniz ve somonid diyetlerinin daha yoğun, daha az genleşmiş peletler için tasarlanmasının ve daha yüksek yağlı bir formülasyon için yüzen, daha fazla genleşmiş bir pelet spesifikasyonunun hala karşılanması gerektiğinde ekstrüzyon öncesi yağ ilavesi yerine vakum kaplamanın tercih edilmesinin birkaç nedeninden biridir.