Pagsasaka ng Pacific Halibut

Ang Pacific halibut (Hippoglossus stenolepis) at ang kamag-anak nito sa Atlantic ay naging paksa ng dekadang pananaliksik para sa pangkomersyal na aquaculture ng flatfish, ngunit nanatiling maliit ang produksyon kumpara sa mga species ng roundfish dahil sa biyolohiya ng halibut na mahirap i-scale: ang mga larvae ay dumadaan sa kumplikadong metamorphosis mula sa simetrikong pelagic na anyo patungo sa asymmetrical na anyong nasa ilalim ng tubig ng mga juvenile, isang transisyon na madaling magdulot ng depekto sa kalansay at mataas na mortality kung ang temperatura, ilaw, at pagpapakain ay hindi mahigpit na nakokontrol sa loob ng linggo-linggong proseso. Ang mga juvenile ay pinalalaki nang patag sa mga ilalim ng tangke sa halip na malayang lumangoy sa kolum ng tubig, na nangangailangan ng espesyal na mababaw, mataas ang surface area na disenyo ng tangke na kakaiba sa mga bilog na tangke na ginagamit para sa karamihan ng finfish, at ang paglaki hanggang sa market size na 2-5 kg ay tumatagal ng ilang taon sa malamig na temperatura (6-12 C) na kinakailangan ng species, na mas mahaba kaysa sa karamihan ng pinapagalang finfish. Namamayani ang mga land-based na RAS at flow-through na sistema sa umiiral na komersyal na produksyon, dahil ang kagustuhan ng species na humiga sa matibay na substrate at pagiging sensitibo sa paghawak ay nagpapahirap sa teknikal na aspeto ng net-pen na kultura. Ang kombinasyon ng mabagal na paglaki, mahirap na pagpapalaki ng mga larvae, at espesyal na imprastruktura ay nagpapanatili sa Pacific halibut bilang isang niche o pananaliksik-na-akalang aquaculture species sa halip na maging pangunahing kalakal, sa kabila ng malakas na demand sa merkado para sa ligaw na produkto.