Mga Hypoxic Dead Zones

Ang dead zone ay isang baybayin o estuarine na lugar kung saan ang dissolved oxygen sa ilalim ng tubig ay bumababa sa humigit-kumulang 2 mg/L o mas mababa sa mahabang panahon, na sanhi ng nutrient-fueled algal blooms na ang pagkabulok pagkatapos mamatay ay kumakain ng oxygen nang mas mabilis kaysa sa kaya palitan ng stratification o mahina na halo. Kabilang sa pinakamalaki at pinaka-matagal na minomonitor na halimbawa nito sa buong mundo ang Gulf of Mexico, Baltic Sea, at Chesapeake Bay. Ang mekanismong ito ay direktang kaugnay sa aquaculture na matatagpuan malapit dito: ang nutrient loading mula sa agricultural runoff, urban discharge, at sa ilang na-dokumentong regional na kaso ang aquaculture mismo, ay pinagsama sa natural na stratification upang lumikha ng seasonal dead zones na maaaring lumawak at sakupin ang dating malusog na farm site sa loob ng ilang araw matapos ang isang stratification o wind event, na nagdudulot ng mass mortality nang walang babakas maliban sa isang dissolved oxygen sensor reading. Ang mga dead zone ay minamapa at binabantayan sa pamamagitan ng mga network ng pamahalaan at pananaliksik na naglalathala ng mga forecast ng pana-panahong lawak, na ginagamit ng mga sakahan sa mga apektadong rehiyon upang i-timing ang pag-stock, ayusin ang lalim, o mag-iskedyul ng pansamantalang pag-aani bago ang inaasahang paglawak. Mabagal ang pagbawi mula sa isang kaganapan ng dead zone dahil nananatiling mataas ang pangangailangan ng sediment para sa oxygen sa loob ng ilang linggo matapos na mag-oksihina muli ang mismong tubig, na nangangahulugang hindi nagtatapos ang panganib sa sandaling ang kondisyon sa ibabaw ay mukhang normal muli.