อาหารลอยน้ำเทียบกับอาหารจมน้ำ

อาหารลอยน้ำ (แบบอัดพอง) และอาหารจมน้ำ (แบบอัดเม็ด) มีความแตกต่างกันในด้านกระบวนการผลิต พฤติกรรมการกิน และความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ ซึ่งการเลือกใช้จะกำหนดรูปแบบการจัดการฟาร์มในแต่ละวัน อาหารลอยน้ำผลิตด้วยกระบวนการอัดพอง (Extrusion) ซึ่งทำให้แป้งเกิดเจลลาตินไนเซชัน ส่งผลให้เม็ดอาหารพองตัวและลอยอยู่บนผิวน้ำได้ตั้งแต่ 30 นาที จนถึงหลายชั่วโมง ช่วยให้เกษตรกรสามารถสังเกตปริมาณการกินได้โดยตรงบนยอหรือกระบะอาหาร ปรับปริมาณอาหารได้อย่างรวดเร็วภายในไม่กี่นาที ลดปัญหาการให้ออาหารเกิน และตรวจพบปัญหาความอยากอาหารได้ตั้งแต่เนิ่นๆ อาหารลอยน้ำจึงเป็นมาตรฐานหลักในการเลี้ยงกุ้งและการเลี้ยงปลาแบบหนาแน่นส่วนใหญ่ อาหารจมน้ำมีต้นทุนการผลิตต่อกิโลกรัมที่ถูกกว่า เนื่องจากการอัดเม็ดแบบเย็นหรือการให้ไอน้ำอย่างง่ายใช้พลังงานน้อยกว่า และยอมให้มีความชื้นในอาหารสูงกว่ารวมถึงใช้สารยึดเกาะที่มีราคาถูกกว่า อย่างไรก็ตาม เม็ดอาหารที่เหลือจากการกินจะจมลงสู่ก้นบ่อ เกิดการเน่าเปื่อย สิ้นเปลืองออกซิเจน และถูกสัตว์น้ำหน้าดินกินได้เพียงบางส่วนเท่านั้น อาหารจมน้ำจึงเหมาะสำหรับสัตว์น้ำหน้าดินและสัตว์น้ำที่หากินบริเวณพื้นบ่อ เช่น ปลาไน ปลาดุก และปลาสเตอร์เจียน ซึ่งมีพฤติกรรมการกินอาหารในระดับน้ำล่างตามธรรมชาติ และมักใช้ในระบบการเลี้ยงแบบพัฒนาหรือกึ่งพัฒนาที่ต้นทุนค่าอาหารมีผลต่อความอยู่รอด อาหารลอยน้ำโดยทั่วไปจะมีโปรตีนน้อยกว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบในระดับราคาเดียวกัน แต่นำไปใช้ประโยชน์โดยปลาได้มากกว่า หลักการปฏิบัติคือ ให้ใช้อาหารลอยน้ำในบริเวณที่สามารถสังเกตผิวน้ำได้ และใช้อหารจมน้ำสำหรับสัตว์ที่หากินหน้าดินจริงๆ หรือระบบการผลิตที่มีความหนาแน่นต่ำซึ่งคำนึงถึงต้นทุนเป็นหลัก